Më 28 qershor 2026, media serbe Informer publikoi një artikull ku Samiti Rinor i Novi Pazarit paraqitet si një “takim sekret”, në të cilin “bllokuesit” nga Serbia dhe Shqipëria pretendohet se po lidheshin me mbështetjen e Albin Kurtit. Artikulli përmend me emër gazetaren shqiptare Jona Cenameri dhe pretendon se ajo ka pasur një rol të rëndësishëm në lidhjen e aktorëve të protestave në Serbi me organizatorët e protestave të “Revolucionit Flamingo” në Shqipëri. Këto pretendime mbështeten në praninë e saj në aktivitet, raportimin e saj mbi protestat në Tiranë, postimet publike në rrjetet sociale dhe ndërveprimet online me kolegë e aktivistë nga Serbia. Megjithatë, artikulli nuk paraqet prova se Cenameri ka organizuar protesta, ka koordinuar veprimtari politike apo ka përfaqësuar ndonjë lëvizje politike.
Përshkrimi publikisht i disponueshëm i Samitit Rinor të Novi Pazarit jep një kontekst tjetër. Aktiviteti u njoftua nga Rrjeti Rajonal i Nismës së të Rinjve për të Drejtat e Njeriut si Samiti i 8-të Rinor, i zhvilluar nga data 22 deri më 24 qershor 2026 në Novi Pazar. Fokusi i deklaruar i tij ishte demokracia, të drejtat e njeriut, pajtimi, liria e medias, dezinformimi, liria e shprehjes, pjesëmarrja rinore dhe dialogu rajonal. Organizatorët e përshkruan atë si një takim rajonal të të rinjve, aktivistëve, gazetarëve dhe aktorëve të shoqërisë civile nga Ballkani Perëndimor, jo si një takim të fshehtë politik.
Cenameri i ka hedhur poshtë akuzat. Ajo shprehet se ka marrë pjesë në samit si gazetare dhe folëse e ftuar, jo si organizatore protestash apo si përfaqësuese e ndonjë lëvizjeje politike. Ajo ka raportuar në mënyrë profesionale për protestat në Tiranë, por raportimi gazetaresk mbi tubimet publike nuk mund dhe nuk duhet të barazohet me organizim politik apo aktivizëm të fshehtë. Ajo mohon gjithashtu çdo lidhje me lëvizjen “Mjaft”, Albin Kurtin apo struktura politike në Kosovë, Serbi ose Shqipëri.
Rasti ilustron një model më të gjerë të shënjestrimit të gazetarëve përmes insinuatave dhe jo përmes provave. Artikulli bashkon disa veprimtari të ndryshme — pjesëmarrjen në një aktivitet rajonal, raportimin mbi protestat, postimet publike në rrjetet sociale dhe kontaktet profesionale apo personale ndërkufitare — në një narrativë të vetme të koordinimit politik. Asnjë nga këto elemente, siç paraqiten në artikull, nuk dëshmon lidhje organizative apo agjendë të fshehtë politike. Megjithatë, kur ato ndërtohen përmes pamjeve të përzgjedhura, referencave etnike dhe gjuhës së ngarkuar politikisht, krijojnë dyshim rreth punës legjitime gazetareske.
Ky lloj kornizimi është veçanërisht problematik, sepse artikulli nuk kufizohet vetëm te kritika ndaj raportimit të Cenamerit. Ai e vendos atë brenda një narrative më të gjerë politike dhe etnicizuese që përfshin protestues serbë, aktivistë shqiptarë, Kosovën dhe pretendime për veprimtari kundër shtetit. Paraqitje të tilla mund t’i ekspozojnë gazetarët ndaj dëmtimit të reputacionit, ngacmimeve online, intimidimit dhe rreziqeve për sigurinë, veçanërisht kur ata përmenden drejtpërdrejt me emër dhe prania e tyre në rrjetet sociale përdoret në mënyrë selektive për të nënkuptuar fajësi apo veprimtari të fshehtë.
Përdorimi i përmbajtjes nga rrjetet sociale është qendror në mënyrën se si ndërtohet artikulli. Postimet publike, ndjekjet, fotografitë dhe ndërveprimet trajtohen si tregues koordinimi, pa vendosur ndonjë lidhje faktike apo shkakësore. Kjo teknikë po përdoret gjithnjë e më shpesh për të shënjestruar gazetarë dhe aktorë të shoqërisë civile: gjurmë të zakonshme digjitale shkëputen nga konteksti dhe renditen në mënyrë të tillë që të ndërtojnë një narrativë politike të shtrembëruar. Në rastin e Cenamerit, prania e saj online si gazetare që raporton për protestat paraqitet si provë e qëllimit politik.
Dimensioni etnik e bën rastin edhe më shqetësues. Duke i paraqitur pjesëmarrësit serbë dhe shqiptarë, gazetarët, aktivistët dhe aktorët e shoqërisë civile si bashkëpunëtorë kundër shtetit, artikulli e kthen shkëmbimin ndërkufitar në objekt dyshimi. Kjo rrezikon të thellojë narrativat armiqësore mes komuniteteve dhe të dekurajojë bashkëpunimin rajonal. Dialogu, solidariteti dhe shkëmbimi profesional në Ballkanin Perëndimor nuk duhet të paraqiten si prova tradhtie apo destabilizimi pa prova.